سرفصل‌ها درس 241 از 250 · خروجی نهایی: ارسال پروژه (بسته‌بندی پروژه)
خروجی نهایی: ارسال پروژه (بسته‌بندی پروژه)

یک چارچوب تست بنویسید

یک پوشهٔ خالی tests/ هیچ‌کس را گول نمی‌زند. به محض اینکه یک بازبین تست‌های واقعی را ببیند، دو اتفاق می‌افتد: اول اینکه به کد بیشتر اعتماد می‌کند و دوم اینکه به شما بیشتر اعتماد می‌کند، چون تست‌ها اثبات می‌کنند که شما دربارهٔ معنای «درست» فکر کرده‌اید. در مخزن واقعی این تست‌ها را با pytest اجرا خواهید کرد (یک دستور که در درس بعدی پوشش داده می‌شود). اما در لایه زیرین، چارچوب تست جادویی نیست -> این یک حلقه است که تابع شما را روی ورودی‌های شناخته‌شده اجرا می‌کند و خروجی را بررسی می‌کند. ساختن آن حلقه به تنهایی، یک‌بار، کل ماجرا را روشن می‌کند.

بنابراین این درس تست‌گیری است که به صورت یک کد کاملاً تعیین‌کننده (deterministic) آموزش داده می‌شود. شما یک ابزار کوچک می‌نویسید:

  • run_checks(fn, cases) -> cases یک لیست از جفت‌های (args_tuple, expected) است. برای هر مورد، fn(*args) را فراخوانی کنید، نتیجه را با expected مقایسه کنید و فهرستی از {"args": args, "ok": bool} بازگردانید که نشان می‌دهد کدام موارد با موفقیت عبور کرده‌اند. اگر هنگام فراخوانی fn خطا رخ دهد، آن مورد ناموفق است (ok=False)، نه یک خرابی که کل اجرا را متوقف کند -> یک تست‌ران واقعی خطا را گزارش می‌کند و به کار خود ادامه می‌دهد.
  • all_pass(results) -> True فقط در صورتی که حداقل یک نتیجه وجود داشته باشد و هر کدام ok=True داشته باشند. یک لیست نتیجه خالی به این معنی است که در واقع هیچ چیزی تأیید نشده است، بنابراین این است نه یک پاس. این سیگنال «ساخت سبز» است: یک بول که می‌گوید کل مجموعه تست خوب است.

چرا قانون «حداقل یک» اهمیت دارد: یک مجموعه تست که بی‌صدا هیچ تستی را اجرا نمی‌کند و موفقیت را گزارش می‌دهد، از نداشتن تست بدتر است، زیرا اعتماد کاذب ایجاد می‌کند. محافظت از مورد خالی تفاوت بین یک چارچوب تست معنادار و چارچوبی است که همیشه «بله» می‌گوید. مثال

عملی با

. فرض کنید پروژه شما کلاس add(a, b) را ارائه می‌دهد. شما موارد [((1, 2), 3), ((0, 0), 0), ((5, 5), 10)] را می‌نویسید. یک جمع‌کننده صحیح، همه سه مورد را پاس می‌کند -> all_pass برابر True است. یک نسخه باگ‌دار که تفریق می‌کند، مقادیر -1، 0 و 0 را برمی‌گرداند -> دو مورد شکست می‌خورند، all_pass برابر False است، و ابزار تست شما به سادگی یک پسرفت را شناسایی کرد. این تمام ارزش تست‌ها در یک جمله است: یک تابع درست و یک تابع خراب به طور خودکار پاسخ‌های متفاوتی به شما می‌دهند.

با یک try/except ساده دور فراخوانی،

را بسازید تا یک تابع خطاگیر به عنوان یک مورد شکست‌خورده شمرده شود. دکمه Run را فشار دهید تا یک جمع‌کننده درست را هارنس کنید و ببینید که همه موارد سبز می‌شوند.

نوبت شما

یک چارچوب تست حداقلی بسازید. run_checks(fn, cases) را بنویسید، جایی که cases فهرستی از (args_tuple, expected) است: برای هر یک fn(*args) را فراخوانی کنید و یک فهرست از {"args": args, "ok": bool} بازگردانید که نشان می‌دهد کدام موارد با expected مطابقت دارند (تابعی که ok=False را برمی‌انگیزد، بدون کرش). تابع all_pass(results) را بنویسید که تنها زمانی True را بازگرداند که حداقل یک نتیجه وجود داشته باشد و هر ok یک True باشد (یک لیست خالی False است). یک تابع صحیح و یک تابع دارای باگ باید نتایج متفاوتی دریافت کنند.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.