سرفصل‌ها درس 73 از 148 · محدودیت‌های عجیبی
محدودیت‌های عجیبی

محدودیت‌ها به‌عنوان ابزار

چرا اهمیت دارد طراحی پیش‌فرض فرض‌های زیادی را در نظر می‌گیرد: یک سرور که حافظه دارد، داده‌هایی که می‌توانید دوبار بخوانید، شبکه‌ای که همیشه در دسترس است، حافظه فراوان. اگر یکی از این‌ها را حذف کنید، طراحی آشکار دیگر کار نمی‌کند و آنچه جایگزین آن می‌شود اغلب ساده‌تر اجرا می‌شود و سخت‌تر قابل شکستن است.

برخی محدودیت‌ها تحمیل می‌شوند: تلفنی که در تونل آفلاین می‌شود، روتری با چند کیلوبایت حافظه، جریانی که نمی‌توان آن را بازگردانید. برخی دیگر عمداً انتخاب می‌شوند، زیرا طراحی با فرض وجود محدودیت، یک دسته کامل از خطاها را از بین می‌برد.

سرور بدون حالت: سروری که بین درخواست‌ها هیچ چیزی را ذخیره نمی‌کند. هر درخواست آنچه را که نیاز دارد به همراه خود حمل می‌کند. هر سروری می‌تواند به آن پاسخ دهد و با راه‌اندازی مجدد، هیچ چیز از دست نمی‌رود.

چهار محدودیت، چهار طراحی

  • عدم وجود وضعیت سرور به توکن‌های امضا شده و مستقل منجر می‌شود: کلاینت داده‌ها را در اختیار دارد و یک امضا ثابت می‌کند که تغییر نکرده است.
  • تنها یک بار اجرا به ایجاد خلاصه‌هایی منجر می‌شود که با هر آیتم به‌روزرسانی می‌شوند.
  • اول آفلاین بودن به ایجاد لاگ‌های عملیاتی منجر می‌شود که قابل ادغام هستند، به جای کپی‌هایی که یکدیگر را بازنویسی می‌کنند.
  • حافظهٔ ثابت به پاسخ‌های تقریبی با یک حد خطای اعلام‌شده منجر می‌شود.

مهارت این است که زود بپرسید: «اگر نتوانیم کاری را که طراحی پیش‌فرض به آن متکی است انجام دهیم، چه؟» گاهی اوقات پاسخ یک طراحی بهتر است، حتی زمانی که محدودیت واقعی نیست.

خلاصه: یک محدودیت، پیش‌فرض را حذف می‌کند و انتخاب را اجباری می‌سازد. بسیاری از شناخته‌شده‌ترین طراحی‌ها (توکن‌های امضا‌شده، پخش، داده‌های قابل ادغام، اسکیچ‌ها) از یک محدودیت نشأت گرفته‌اند.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.