سرفصل‌ها درس 115 از 156 · مرورگر چطور تصمیم می‌گیرد
مرورگر چطور تصمیم می‌گیرد

بخش‌بندی، پیاده‌سازی‌شده

چرا مهم است بخش‌بندی فقط وقتی از شما محافظت می‌کند که روی هر جایی که یک سایت می‌تواند چیزی را به خاطر بسپارد اعمال شود. یک کشوی فراموش‌شده کافی است تا یک ردیاب جاسازی‌شده دوباره بازدیدهای شما را میان سایت‌ها به هم پیوند دهد. دیدن جاهایی که موتورها نزدیک بود فراموش کنند کمک می‌کند ادعاهای هر مرورگری را بسنجید، و شما را آماده می‌کند تا در ماژول بعدی کلیدها را خودتان اضافه کنید.

تمثیل رخت‌کن از مرحلهٔ 1 را به یاد بیاورید: یک شرکت، AdCo، رخت‌کن سه مغازهٔ مختلف را اداره می‌کند، و یک کوکی ژتون رخت‌کن آن است. بخش‌بندی به هر مغازه دفترچهٔ ژتون خودش را داد. حالا دفتر پشتی شرکت را تصور کنید: دفترچه‌های ژتون، کمدها، جعبهٔ اشیای گمشده، یک تابلوی اعلانات، یک خط تلفن مشترک میان شعبه‌ها. اگر فقط دفترچه‌های ژتون برای هر مغازه جدا شوند، شرکت همچنان می‌تواند یادداشتی در کمد مشترک در مغازهٔ A بگذارد و آن را در مغازهٔ B بخواند. هر یک از این چیزها به برچسب «کدام مغازه» نیاز دارد.

از مبدأ تا کلید ذخیره‌سازی

بدون بخش‌بندی، یک موتور داده را زیر یک برچسب بایگانی می‌کند: مبدأیی که مالک آن است (طرح، میزبان و درگاه، از درس قبل). https://adco.example یک localStorage می‌گیرد، هر جا که جاسازی شده باشد.

کلید بخش (partition key): یک برچسب اضافه که به سامانهٔ بایگانی افزوده می‌شود، معمولاً سایت سطح بالا (سایت طرح‌دار در نوار نشانی). آن‌وقت داده زیر جفت (کلید بخش، مبدأ) بایگانی می‌شود، و یک جاسازی در هر سایتی که بازدید می‌کنید انبار متفاوتی می‌بیند.

کلید ذخیره‌سازی (storage key): برچسب کاملی که یک موتور داده را با آن جست‌وجو می‌کند. با بخش‌بندی، به‌جای مبدأ تنها (سایت سطح بالا، مبدأ) است.

در موتور دنیای تمرینی کل تغییر یک خط است. Browser.storage یک دیکشنری است که کلیدهایش دقیقاً همان جفت‌اند:

# unpartitioned: one store per origin, shared across every site
store = storage[(None, "https://adco.example")]

# partitioned: the top-level site becomes part of the key
store = storage[("shopa.example", "https://adco.example")]

دنیای تمرینی سایت سطح بالا را به شکل یک نام خالی مانند shopa.example می‌نویسد. موتورهای واقعی از سایت طرح‌دار، https://shopa.example، استفاده می‌کنند، پس نسخهٔ http یک مغازه بخش جداگانه‌ای می‌گیرد.

بخش سخت آن خط نیست. پیداکردن هر جایی در یک موتور است که حالت (state) نگه می‌دارد، و اطمینان از اینکه هر کدام کلیدش را به همان شکل می‌سازد.

کشوها، و آن‌هایی که یک موتور ساده‌لوح فراموش می‌کند

بخشچه نگه می‌داردآسان فراموش می‌شود؟
کوکی‌هامقدارهای کوچکی که با درخواست‌ها فرستاده می‌شوندنه: همه از اینجا شروع می‌کنند
localStorage، sessionStorageجفت‌های نام و مقدار که اسکریپت‌ها می‌خوانندنه، اما sessionStorage برای هر زبانه است و کلید را هم لازم دارد
IndexedDB، Cache Storageپایگاه‌های داده و پاسخ‌های ذخیره‌شده برای برنامه‌های آفلاینگاهی: در کد جداگانه‌ای زندگی می‌کنند
Service workerهایک اسکریپت پس‌زمینه که برای یک مبدأ ثبت شدهبله: خود ثبت یک حالت است، و می‌تواند فضای ذخیره‌سازی خودش را بخواند
BroadcastChannel، SharedWorker، Web Locksراه‌هایی برای اینکه صفحه‌های یک مبدأ با هم حرف بزنند یا هماهنگ شوندبله: چیزی ذخیره نمی‌کنند، پس شبیه فضای ذخیره‌سازی به نظر نمی‌رسند
Blob URLهانشانی‌های موقت برای داده‌ای که یک صفحه ساختبله: یک قاب در سایتی دیگر می‌توانست یکی را باز کند
سهمیه‌ها و عددهای مصرف فضای ذخیره‌سازییک مبدأ چقدر فضا مصرف می‌کندبله: یک شمارندهٔ مشترک می‌تواند بیت‌هایی را از یک سایت به سایت دیگر ببرد

کانال‌های ارتباطی دام کلاسیک‌اند. فرض کنید adco.example در یک زبانه روی shopa.example و در زبانه‌ای دیگر روی shopb.example جاسازی شده. اگر BroadcastChannel فقط با مبدأ کلیدگذاری شود، دو قاب به‌سادگی می‌توانند به هم پیام دهند: «من قاب روی shopa هستم، این بازدیدکننده u-7731 است.» چیزی ذخیره نشد، اما بازدیدها زنده به هم پیوند خوردند. موتورهای بخش‌بندی‌شده این کانال‌ها را مثل فضای ذخیره‌سازی کلیدگذاری می‌کنند، پس قاب‌های زیر سایت‌های سطح بالای متفاوت نمی‌توانند صدای هم را بشنوند.

حالت دشوار: A درون B درون A

کلیدگذاری فقط بر اساس سایت سطح بالا یک شکاف دارد. shopa.example را به‌عنوان صفحهٔ بالایی تصور کنید، که adco.example را جاسازی می‌کند، که دوباره قابی از shopa.example را جاسازی می‌کند. آن قاب درونی با سایت سطح بالا جور است، پس یک موتور ساده‌لوح فضای ذخیره‌سازی شخص اول خود shopa را به آن می‌دهد، با اینکه یک شخص ثالث بارگذاری آن را انتخاب کرد. برخی موتورها یک بیت نیای میان‌سایتی (cross-site ancestor bit) به کلید اضافه می‌کنند: «جایی بالای من سایت دیگری هست». دنیای تمرینی این بیت را مدل نمی‌کند، اما موتورهای واقعی باید بکنند.

موتورها امروز چه می‌کنند

Firefox فضای ذخیره‌سازی و کوکی‌های شخص ثالث را به‌طور پیش‌فرض بخش‌بندی می‌کند (Total Cookie Protection، از 2022). Safari کوکی‌های شخص ثالث را مسدود می‌کند و دیگر فضاهای ذخیره‌سازی شخص ثالث را بخش‌بندی می‌کند. Chrome فضای ذخیره‌سازی شخص ثالث مانند localStorage، IndexedDB و service workerها را بخش‌بندی می‌کند (از Chrome 115، 2023) در حالی که کوکی‌های شخص ثالث معمولی را نگه می‌دارد مگر آنکه آن‌ها را مسدود کنید (همه بررسی‌شده در اکتبر 2026).

یک تصور نادرست رایج

«بخش‌بندی دربارهٔ کوکی‌هاست.» کوکی‌ها اولین بودند، اما ایده کلی است: هر چیزی که یک مبدأ بتواند بنویسد و بعداً بخواند، یا هر چیزی که دو قاب بتوانند به اشتراک بگذارند، به کلید بخش نیاز دارد. مرورگری که کوکی‌ها را بخش‌بندی می‌کند اما، مثلاً، کانال‌های ارتباطی‌اش را نه، دقیقاً همان جایی سوراخ دارد که ردیاب‌ها نگاه می‌کنند.

خلاصه

  • بخش‌بندی کلید ذخیره‌سازی را از مبدأ به (سایت سطح بالا، مبدأ) تغییر می‌دهد.
  • هر بخشی که حالت نگه می‌دارد به آن کلید نیاز دارد، از جمله service workerها، blob URLها و عددهای سهمیه.
  • کانال‌هایی مانند BroadcastChannel چیزی ذخیره نمی‌کنند اما همچنان می‌توانند بازدیدها را به هم پیوند دهند، پس آن‌ها هم به کلید نیاز دارند.
  • کلیدگذاری فقط بر اساس سایت سطح بالا حالت A درون B درون A را از دست می‌دهد؛ موتورها یک بیت نیا اضافه می‌کنند.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.