سرفصل‌ها درس 86 از 156 · رمزنگاری‌ای که می‌توانید توضیحش دهید
رمزنگاری‌ای که می‌توانید توضیحش دهید

DNS رمزنگاری‌شده و VPNها

چرا مهم است DNS رمزنگاری‌شده و VPNها به‌عنوان راه‌حل حریم خصوصی فروخته می‌شوند، و هر دو می‌توانند کمک کنند. اما هر کدام اعتماد را از یک طرف به طرف دیگر منتقل می‌کنند به‌جای اینکه حذفش کنند. دانستن اینکه چه کسی پیش و پس چه چیزی را می‌بیند به شما امکان می‌دهد ابزار درست را انتخاب کنید و هیاهو را نادیده بگیرید.

DNS را مثل دفترچه تلفن اینترنت در نظر بگیرید. پیش از آنکه دستگاهتان بتواند از shopa.example بازدید کند، باید شماره (نشانی IP) را جست‌وجو کند. هر سایتی که بازدید می‌کنید با یکی از این جست‌وجوها شروع می‌شود، پس فهرست جست‌وجوهایتان مثل یک دفتر خاطرات خوانده می‌شود.

DNS: Domain Name System: سرویسی که نام‌هایی مانند shopa.example را به نشانی‌های IP تبدیل می‌کند. سروری که به جست‌وجوهای شما پاسخ می‌دهد resolver نامیده می‌شود، که معمولاً ارائه‌دهندهٔ اینترنتتان اداره‌اش می‌کند مگر آنکه دیگری را انتخاب کنید.

DNS رمزنگاری‌شده

جست‌وجوهای DNS ساده رمزنگاری‌نشده سفر می‌کنند، پس هر کسی در مسیر شبکهٔ شما، مانند Wi-Fi کافه یا ارائه‌دهنده‌تان، می‌تواند آن‌ها را بخواند و گاهی پاسخ‌ها را تغییر دهد. DNS رمزنگاری‌شده جست‌وجو را در یک تونل رمزنگاری‌شده تا resolver می‌پیچد.

DNS رمزنگاری‌شده (DoH، DoT): جست‌وجوهای DNS که درون رمزنگاری فرستاده می‌شوند. DoH یعنی DNS over HTTPS؛ DoT یعنی DNS over TLS. هر دو از سفر میان شما و resolver انتخابی‌تان محافظت می‌کنند.

مزیت‌ها: مسیر شبکه دیگر نمی‌تواند جست‌وجوهایتان را بخواند یا بی‌صدا تغییر دهد. همچنین یک بلوک سازنده برای Encrypted Client Hello از درس 82 است، چون کلیدهای ECH در DNS منتشر می‌شوند.

عیب‌ها: resolver همچنان هر جست‌وجو را می‌بیند. دفتر خاطراتتان را از ارائه‌دهنده‌تان به هر شرکتی که resolver را اداره می‌کند منتقل کرده‌اید، پس یکی را انتخاب کنید که به سیاستش اعتماد دارید. و شبکه همچنان نشانی‌های IPای را که به آن‌ها وصل می‌شوید می‌بیند، به‌علاوهٔ نام سایت در SNI هر جا که از ECH استفاده نشود.

Chrome و Firefox هر دو یک تنظیم secure DNS دارند (بررسی‌شده در اکتبر 2026). حالت پیش‌فرض Chrome وقتی resolver کنونی‌تان از آن پشتیبانی کند خودکار به DNS رمزنگاری‌شده تغییر می‌کند؛ Firefox در برخی منطقه‌ها DNS over HTTPS را به‌طور پیش‌فرض روشن می‌کند. تلفن‌ها و رایانه‌ها هم آن را در تنظیمات شبکهٔ سیستم ارائه می‌دهند.

VPNها

یک VPN مثل فرستادن همهٔ نامه‌هایتان در یک گونی بزرگ مهر و موم‌شده به یک ادارهٔ ارسال است، که گونی را باز می‌کند و هر نامه را از نشانی خودش پست می‌کند.

VPN: Virtual Private Network: تونلی رمزنگاری‌شده از دستگاه شما تا یک سرور VPN. همهٔ ترافیک شما از آن می‌گذرد، و وب‌سایت‌ها به‌جای نشانی IP شما نشانی IP سرور VPN را می‌بینند.

چه کسیبدون VPNبا VPN
شبکهٔ محلی و ارائه‌دهندهٔ شمابه کدام سایت‌ها می‌رسید (IPها، اغلب نام‌ها)فقط اینکه از VPN استفاده می‌کنید، و چقدر
شرکت VPNهیچ چیزبه کدام سایت‌ها می‌رسید (آنچه ارائه‌دهنده‌تان می‌دید)
وب‌سایتنشانی IP شمانشانی IP سرور VPN
کوکی‌ها، ورودها، انگشت‌نگاریمثل همیشه کار می‌کنندهمچنان مثل همیشه کار می‌کنند

انتخاب دقیق یک VPN

چون شرکت VPN آنچه ارائه‌دهنده‌تان می‌دید را می‌بیند، انتخاب شرکت کل تصمیم است. با برنامه‌های VPN رایگان بیشترین احتیاط را بکنید: اداره‌کردن سرورها پول می‌خواهد، و برخی برنامه‌های رایگان هزینه‌اش را با ثبت و فروش دادهٔ مرور، یا با گذاشتن SDKهای آگهی و ردیابی در خود برنامه می‌پردازند. دو تنظیم هم مهم‌اند: یک kill switch اگر تونل قطع شود همهٔ ترافیک را متوقف می‌کند، به‌جای اینکه بی‌صدا به اتصال معمولی‌تان برگردد، و محافظت در برابر نشت DNS مطمئن می‌شود جست‌وجوهای DNS شما هم از تونل بگذرند، نه آشکارا به ارائه‌دهنده‌تان.

مزیت‌ها: فعالیت شما را از یک شبکهٔ محلی نامطمئن مانند Wi-Fi عمومی پنهان می‌کند، و نشانی IP شما، و در نتیجه مکان تقریبی‌تان، را از سایت‌ها پنهان می‌کند.

عیب‌ها: شرکت VPN اکنون آنچه ارائه‌دهنده‌تان می‌دید را می‌بیند، و معمولاً نمی‌توانید وعدهٔ «no logs» را خودتان بررسی کنید. یک VPN دربارهٔ کوکی‌ها، ورود به حساب، انگشت‌نگاری یا پیکسل‌های ردیابی کاری نمی‌کند، که بیشترِ چیزی است که مرحله‌های 1 تا 3 پوشش دادند. می‌تواند چیزها را کند کند، برخی سایت‌ها نشانی‌های VPN را مسدود می‌کنند، و، همان‌طور که مرحلهٔ 1 نشان داد، WebRTC (قابلیت مرورگر برای تماس‌ها) می‌تواند یک نشانی IP عمومی را از راه یک درخواست STUN فاش کند، پس بررسی کنید VPN شما آن ترافیک را درون تونل نگه دارد.

یک تصور نادرست رایج: «یک VPN مرا گمنام می‌کند». اگر وارد یک حساب شوید یا همان کوکی‌ها را نگه دارید، سایت‌ها همچنان می‌دانند خودتان هستید. یک VPN تغییر می‌دهد چه کسی ترافیکتان را می‌بیند؛ تغییر نمی‌دهد برای سایت‌هایی که استفاده می‌کنید چه کسی هستید.

نیمهٔ عمیق دوره (مرحلهٔ 5) DNS، رله‌ها و VPNها را جلوتر می‌برد، از جمله اینکه رله‌های دوگامی چطور آنچه هر شرکت تکی می‌بیند را تقسیم می‌کنند.

امتحان کنید تنظیمات مرورگرتان را باز کنید و «DNS» را جست‌وجو کنید. گزینهٔ secure DNS را پیدا کنید و ببینید در کدام حالت است و از کدام resolver استفاده می‌کند. لازم نیست تغییرش دهید؛ فقط یادداشت کنید جست‌وجوهایتان اکنون به چه کسی می‌روند.

خلاصه

  • جست‌وجوهای DNS هر سایتی را که بازدید می‌کنید فاش می‌کنند؛ DNS رمزنگاری‌شده آن‌ها را از مسیر شبکه پنهان می‌کند.
  • DNS رمزنگاری‌شده جست‌وجوهایتان را به resolver انتخابی‌تان منتقل می‌کند، پس به resolver اعتماد کنید.
  • یک VPN ترافیکتان را از شبکهٔ محلی و IPتان را از سایت‌ها پنهان می‌کند، و آن را به شرکت VPN نشان می‌دهد.
  • هیچ‌کدام جلوی کوکی‌ها، ورودها یا انگشت‌نگاری را نمی‌گیرند.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.