سرفصل‌ها درس 84 از 156 · رمزنگاری‌ای که می‌توانید توضیحش دهید
رمزنگاری‌ای که می‌توانید توضیحش دهید

یک امضا را تأیید کنید

چرا مهم است هر به‌روزرسانی نرم‌افزاری که تلفنتان نصب می‌کند، هر گواهی پشت یک قفل، و هر ورود با passkey بر یک بررسی تکیه دارد: «آیا این واقعاً با کلید درست امضا شده؟» یک بار انجام‌دادن این بررسی توسط خودتان، امضاها را از جادو به چیزی که می‌توانید توضیحش دهید تبدیل می‌کند.

یک امضا مثل مهر مومی است که با انگشتری زده شده که فقط مالک دارد. هر کسی که بداند نقش انگشتر چه شکلی است می‌تواند مهر را بررسی کند، اما هیچ‌کس دیگری نمی‌تواند آن را بسازد. و اگر نامه پس از مهر شدن تغییر کند، مهر دیگر جور نیست.

امضای دیجیتال (digital signature): عددی ساخته‌شده از یک پیام و یک کلید خصوصی. هر کسی با کلید عمومی جور می‌تواند بررسی کند که مالک آن را ساخته، و که پیام از آن زمان تغییر نکرده است.

گام 1: با یک هش از پیام اثر انگشت بگیرید

هش (hash): تابعی که هر داده‌ای را به یک اثر انگشت کوتاه با اندازهٔ ثابت تبدیل می‌کند. ورودی یکسان همیشه اثر انگشت یکسان می‌دهد، تغییری ریز اثری کاملاً متفاوت می‌دهد، و نمی‌توانید آن را وارونه اجرا کنید. SHA-256 یکی از رایج‌هاست.

import hashlib
print(hashlib.sha256(b"Lunch at 1pm").hexdigest()[:16])
print(hashlib.sha256(b"Lunch at 2pm").hexdigest()[:16])
# two completely different fingerprints

امضاکردن اثر انگشت به‌جای کل پیام همه‌چیز را کوچک و سریع نگه می‌دارد. برای انجام ریاضی روی آن، 32 بایت را با int.from_bytes(digest, "big") به یک عدد صحیح بزرگ تبدیل کنید، سپس با % n باقی‌ماندهٔ تقسیم بر n را بگیرید تا با کلید جور شود.

گام 2: امضا را با کلید عمومی باز کنید

در RSA اسباب‌بازی درس 81، مالک با محاسبهٔ pow(fingerprint, d, n) با d خصوصی امضا می‌کند. برای بررسی، pow(signature, e, n) را با e عمومی محاسبه می‌کنید. اگر نتیجه برابر اثر انگشتی باشد که خودتان محاسبه کردید، امضا اصیل است.

در Python یک کلید جفتی از عددها در یک تاپل است، مانند public_key = (n, e). خط n, e = public_key آن را باز می‌کند: عدد اول را در n و دومی را در e می‌گذارد.

signer:   signature = pow(fingerprint, d, n)      # needs the private key
checker:  pow(signature, e, n) == fingerprint ?   # needs only the public key

اگر کسی پیام را تغییر دهد، اثر انگشتش تغییر می‌کند و دیگر جور نیست. اگر امضا را تغییر دهند، بازکردنش عدد متفاوتی می‌دهد. و اگر کسی با کلید خصوصی خودش امضا کند در حالی که وانمود می‌کند آنا است (فرستندهٔ این تمرین)، بررسی شما با کلید عمومی آنا شکست می‌خورد. هر سه با یک مقایسه گرفته می‌شوند.

مهم: این RSA اسباب‌بازی با کلیدهای ریز و بدون padding است، فقط برای یادگیری. امضاهای واقعی از کتابخانه‌های سنجیده‌شده و طرح‌هایی مانند Ed25519 یا RSA با padding PSS استفاده می‌کنند. هرگز از رمزنگاری خانگی برای محافظت از دادهٔ واقعی استفاده نکنید.

یک تصور نادرست رایج: «یک امضا پیام را پنهان می‌کند». نمی‌کند؛ پیام آشکار سفر می‌کند. یک امضا ثابت می‌کند چه کسی آن را ساخت و که بی‌تغییر است. پنهان‌کردنش کار رمزنگاری است.

در زبان‌های دیگر

کد واقعی با یک کتابخانه تأیید می‌کند. هر فراخوانی به‌جای مقایسهٔ دستی عددها، true یا false برمی‌گرداند (یا خطا می‌دهد).

# Python, with the cryptography package (Ed25519)
from cryptography.exceptions import InvalidSignature
try:
    public_key.verify(signature, message)   # raises if it does not match
    ok = True
except InvalidSignature:
    ok = False
// JavaScript (browser Web Crypto, ECDSA)
const ok = await crypto.subtle.verify(
  { name: "ECDSA", hash: "SHA-256" }, publicKey, signature, messageBytes);
// Go (crypto/ed25519)
ok := ed25519.Verify(publicKey, message, signature)
// PHP (libsodium, built in)
$ok = sodium_crypto_sign_verify_detached($signature, $message, $publicKey);
// C# (.NET)
bool ok = ecdsa.VerifyData(message, signature, HashAlgorithmName.SHA256);

خلاصه

  • یک امضا ثابت می‌کند چه کسی پیامی را ساخت و که تغییر نکرده است. آن را پنهان نمی‌کند.
  • اول پیام را هش کنید، سپس امضا را با آن اثر انگشت بررسی کنید.
  • بررسی فقط به کلید عمومی نیاز دارد؛ امضاکردن به کلید خصوصی.
  • RSA اسباب‌بازی برای فهمیدن است؛ کد واقعی از کتابخانه‌های سنجیده‌شده استفاده می‌کند.
نوبت شما

آنا پیام‌هایش را با RSA اسباب‌بازی امضا می‌کند. کلید عمومی او PUBLIC_KEY = (n, e) است، و INBOX جفت‌های (message, signature) را نگه می‌دارد، که در برخی دست برده شده. سه تابع بنویسید:

  1. message_number(message, n): digest حاصل از SHA-256 پیام (بایت‌های UTF-8) را به شکل عددی از int.from_bytes(digest, "big")، به پیمانهٔ n، برگردانید.
  2. verify(message, signature, public_key): n, e را باز کنید، و فقط اگر pow(signature, e, n) برابر message_number(message, n) باشد True برگردانید، وگرنه False.
  3. genuine_messages(inbox, public_key): فهرستی از متن پیام‌هایی که امضایشان تأیید می‌شود، به ترتیب صندوق ورودی، برگردانید.
خط‌های پایانی پیام‌های اصیل را چاپ می‌کنند. آزمون‌ها از پیام‌ها و کلیدهای تازه استفاده می‌کنند، پس پاسخ را نمی‌توان در کد ثابت نوشت.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.