سرفصل‌ها درس 105 از 156 · انگشت‌نگاری‌های شبکه
انگشت‌نگاری‌های شبکه

انگشت‌نگاری‌های HTTP/2 و سرآیند

چرا مهم است حتی با یک انگشت‌نگاری TLS یکسان، نخستین پیام‌های HTTP/2 که یک مرورگر می‌فرستد، و ترتیب سرآیندهایش، میان مرورگرها فرق دارند. سامانه‌های تشخیص از این برای بررسی اینکه آیا یک کلاینت واقعاً همان مرورگری است که user agent آن ادعا می‌کند استفاده می‌کنند. سه مرورگر شبیه‌سازی‌شده را از هم تشخیص می‌دهید، و اسکریپتی را که وانمود می‌کند یکی از آن‌هاست می‌گیرید.

دو نفر می‌توانند لباس فرم یکسانی بپوشند و همچنان از روی نحوهٔ پرکردن یک فرم از هم تشخیص داده شوند: ترتیبی که چیزها را می‌نویسند، کدام خانه‌ها را اول تیک می‌زنند. آغازهای HTTP/2 فرمی‌اند که هر مرورگر به شیوهٔ خودش پر می‌کند.

HTTP/2: نسخهٔ تازه‌تری از HTTP که مرورگرها امروز برای بیشتر سایت‌های HTTPS به کار می‌برند، در کنار HTTP/3 که حتی تازه‌تر است. درخواست‌ها را به شکل پیام‌های دودویی کوچکی به نام قاب (frame) روی یک اتصال می‌فرستد، و در دست‌دهی به ALPN h2 نیاز دارد.

قاب (frame): یک پیام HTTP/2. یک قاب SETTINGS محدودیت‌ها را اعلام می‌کند، یک قاب WINDOW_UPDATE می‌گوید مرورگر آمادهٔ دریافت چقدر داده است، و یک قاب HEADERS سرآیندهای یک درخواست را حمل می‌کند.

آغاز چه چیزی را فاش می‌کند

  • SETTINGS. فهرستی از جفت‌های (id, value)، مانند (1, 32768) برای اندازهٔ یک جدول یا (4, 4194304) برای اندازهٔ یک پنجره. اینکه کدام تنظیمات ظاهر می‌شوند، مقدارهایشان و ترتیبشان را کد مرورگر انتخاب می‌کند.
  • WINDOW_UPDATE. یک عدد: مرورگر مایل است چقدر دادهٔ اضافه دریافت کند.
  • اولویت. اینکه مرورگر چطور می‌گوید کدام درخواست‌ها از همه مهم‌ترند. مرورگرها این را متفاوت انجام می‌دهند.
  • ترتیب شبه‌سرآیندها. هر درخواست HTTP/2 با چهار سرآیند ویژه شروع می‌شود: :method، :authority (سایت)، :scheme و :path. پروتکل ترتیبشان را ثابت نمی‌کند، پس هر مرورگر یکی را انتخاب می‌کند.
  • ترتیب سرآیندها. سرآیندهای معمولی، مانند user-agent و accept، هم به ترتیبی ویژهٔ هر مرورگر می‌آیند.

یک خط برای مقایسه

راهی رایج برای نوشتن این یک خط متن با چهار بخش است که با | جدا شده‌اند:

1:32768;3:250;4:4194304;6:131072|10420225|0|m,s,a,p
 settings (id:value;...)         window  prio pseudo-header initials

حروف اول همان نخستین حرف پس از دونقطه‌اند: :method به m تبدیل می‌شود.

ترتیب و بزرگی حروف سرآیندها: پنهان در دید آشکار

در HTTP/2، نام سرآیندها باید با حروف کوچک فرستاده شوند. در HTTP/1.1 قدیمی‌تر، بزرگی و کوچکی حروف به فرستنده بستگی داشت، پس User-Agent در برابر user-agent خودش می‌توانست کلاینت‌ها را از هم تشخیص دهد. ترتیب در هر دو کار می‌کند. در دنیای ما، Brook و Cobalt روی همان موتور خیالی ساخته شده‌اند: خط تنظیمات HTTP/2 آن‌ها یکسان است، و فقط ترتیب سرآیندهایشان فرق دارد. پس برای تشخیصشان به هر دو نیاز دارید.

ادعای user agent: سرآیند user-agent فقط متنی است که کلاینت دربارهٔ خودش می‌نویسد. هر برنامه‌ای می‌تواند آن را کپی کند. جزئیات دست‌دهی و HTTP/2 به‌طور تصادفی سخت‌تر جعل می‌شوند، پس تشخیص‌دهنده‌ها آن‌ها را با ادعا مقایسه می‌کنند.

دنیای تمرینی h2_connection(name, seed) را برای Brook، Cobalt و Fennel به شما می‌دهد، به‌علاوهٔ "Toolkit": یک اسکریپت خیالی که user agent مرورگر Brook را کپی می‌کند اما HTTP/2 را به شیوهٔ خودش باز می‌کند. هر اتصال یک dict با settings، window_update، priority، pseudo_headers، headers (فهرستی از جفت‌های (name, value)) و user_agent است. همهٔ مقدارها خیالی‌اند.

برای چسباندن جفت‌ها به متن: ";".join("%d:%d" % (k, v) for k, v in pairs). برای گرفتن نام پیش از اسلش در "Brook/31.0": ua.split("/")[0].

در زبان‌های دیگر

ساختن بخش تنظیمات خط در جاهای دیگر:

// JavaScript
const settings = conn.settings.map(([k, v]) => `${k}:${v}`).join(";");
const pseudo = conn.pseudo_headers.map(h => h[1]).join(",");
const line = [settings, conn.window_update, conn.priority, pseudo].join("|");
// Go
parts := []string{}
for _, s := range conn.Settings {
    parts = append(parts, fmt.Sprintf("%d:%d", s.ID, s.Value))
}
settings := strings.Join(parts, ";")
// C#
var settings = string.Join(";", conn.Settings.Select(s => $"{s.Id}:{s.Value}"));

دفاع

برای کاربران معمولی، محافظت همان است که برای TLS: از یک مرورگر رایج و به‌روز استفاده کنید، تا آغاز HTTP/2 شما با میلیون‌ها نفر دیگر جور شود. برای سازندگان سایت: اگر از این نشانه‌ها برای مبارزه با تقلب استفاده می‌کنید، از آن‌ها برای افزودن اصطکاک (مانند یک بررسی دوم) استفاده کنید، هرگز به‌عنوان مدرکی بر اینکه یک شخص کیست، و هرگز برای نمایه‌سازی آدم‌ها.

خلاصه

  • آغاز HTTP/2 یک مرورگر (تنظیمات، اندازهٔ پنجره، اولویت، ترتیب شبه‌سرآیندها) یک انگشت‌نگاری است.
  • ترتیب سرآیندها، و در HTTP/1.1 بزرگی و کوچکی حروف سرآیند، بیشتر اضافه می‌کند.
  • دو مرورگر روی یک موتور می‌توانند تنظیمات مشترک داشته باشند و فقط در ترتیب سرآیندها فرق کنند.
  • تشخیص‌دهنده‌ها این نشانه‌ها را با ادعای user agent مقایسه می‌کنند تا کلاینت‌هایی را که آن چیزی نیستند که می‌گویند تشخیص دهند.
نوبت شما

شش تابع کوتاه بنویسید:

  1. h2_fingerprint(conn): تنظیمات به شکل id:value که با ; به هم چسبیده‌اند، سپس |، مقدار window_update، |، مقدار priority، |، و حروف اول شبه‌سرآیندها (نویسهٔ پس از دونقطه) که با , به هم چسبیده‌اند.
  2. header_order(conn): نام سرآیندها، به ترتیب، که با , به هم چسبیده‌اند.
  3. full_fingerprint(conn): h2_fingerprint(conn) + "|" + header_order(conn).
  4. learn(training): از فهرستی از جفت‌های (name, conn)، یک dict برگردانید که هر full_fingerprint را به نامش نگاشت می‌کند.
  5. identify(conn, known): نام موجود در known برای انگشت‌نگاری کامل این اتصال، یا "unknown".
  6. claim_matches(conn, known): True اگر identify همان نامی را بدهد که user agent ادعا می‌کند (متن پیش از / در conn["user_agent"])، وگرنه False.
گزارش پایین برایتان نوشته شده است.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.