سرفصل‌ها درس 101 از 156 · بسته‌ها، DNS و نشانی‌های IP
بسته‌ها، DNS و نشانی‌های IP

IPv6

چرا مهم است شبکه‌های تازه‌تر نشانی‌های IPv6 می‌دهند، و بسیاری از تلفن‌ها و خانه‌ها از قبل از آن‌ها استفاده می‌کنند. یک نشانی IPv6 می‌تواند بسیار مشخص‌تر از یک نشانی IPv4 قدیمی باشد: در برخی چیدمان‌ها زمانی عددی گره‌خورده به سخت‌افزار دستگاه شما را حمل می‌کرد. دانستن اینکه نشانی‌تان امروز چه چیزی را فاش می‌کند کمک می‌کند بسنجید چقدر قابل ردیابی هستید.

IPv6: نسخهٔ تازه‌تر پروتکل اینترنت. نشانی‌هایش بسیار بلندترند، و در گروه‌هایی از رقم‌های شانزده‌شانزدهی (0 تا 9 به‌علاوهٔ حروف a تا f) نوشته می‌شوند، مانند 2001:db8:4a1:7c00:3f2e:91b4:c07d:5a10. آن‌قدر زیادند که هر دستگاه می‌تواند نشانی خودش را داشته باشد، بی‌نیاز از اشتراک. (نشانی‌هایی که با 2001:db8: شروع می‌شوند برای مثال رزرو شده‌اند.)

با IPv4، یک خانه یک نشانی را به اشتراک می‌گذارد، که اینکه چه کسی کیست را محو می‌کند. IPv6 نیاز به اشتراک را حذف می‌کند. این برای اینترنت خوب است، و یک پرسش حریم خصوصی را پیش می‌کشد: اگر هر دستگاه نشانی خودش را داشته باشد، آیا نشانی دستگاه را دنبال می‌کند؟

دو نیمه: خیابان و خانه

یک نشانی IPv6 معمولاً به دو نیمه تقسیم می‌شود. نیمهٔ اول، پیشوند (prefix)، را ارائه‌دهندهٔ اینترنتتان به شبکهٔ خانگی‌تان می‌دهد، مثل نام یک خیابان. نیمهٔ دوم، شناسهٔ رابط (interface identifier)، را هر دستگاه انتخاب می‌کند، مثل پلاک یک خانه در آن خیابان.

2001:db8:4a1:7c00 : 3f2e:91b4:c07d:5a10
|--- prefix ----|   |-- interface ID --|
  (your home)          (one device)

اینکه دستگاه چطور نیمهٔ خودش را انتخاب می‌کند در طول سال‌ها تغییر کرده، و حریم خصوصی همین‌جا زندگی می‌کند.

سه راهی که یک دستگاه نیمهٔ خودش را انتخاب می‌کند

1. از نشانی سخت‌افزار (EUI-64)، راه قدیمی. هر تراشهٔ شبکه یک عدد سخت‌افزاری ثابت به نام نشانی MAC دارد. IPv6 اولیه شناسهٔ رابط را مستقیم از آن می‌ساخت. آن‌وقت همان لپ‌تاپ در هر شبکه‌ای که به آن می‌پیوست همان نیمهٔ دوم را حمل می‌کرد: خانه، دفتر، کافه. این یک شناسهٔ ردیابی پخته‌شده در نشانی بود، پس سیستم‌ها از آن فاصله گرفتند.

نشانی MAC: یک عدد سخت‌افزاری برای یک تراشهٔ شبکه، که در شبکهٔ محلی به کار می‌رود. به‌تنهایی هرگز از روتر شما فراتر نمی‌رود، و به همین دلیل گذاشتنش درون یک نشانی سراسر اینترنت مشکل بود.

2. نشانی‌های مات پایدار (RFC 7217). دستگاه یک راز را با پیشوند شبکه می‌آمیزد تا یک شناسهٔ رابط بسازد. در همان شبکه همان نشانی را نگه می‌دارید، که برای چیزهایی مانند چاپگرها به‌درد می‌خورد؛ در شبکه‌ای متفاوت یکی کاملاً متفاوت و غیرقابل پیوند می‌گیرید. بسیاری از سیستم‌ها به‌طور پیش‌فرض از این برای نشانی پایدارشان استفاده می‌کنند.

3. نشانی‌های حریم خصوصی موقت (RFC 8981). دستگاه همچنین شناسه‌های رابط تصادفی‌ای می‌سازد که مرتب تغییر می‌کنند، اغلب روزانه، و از آن‌ها برای اتصال‌های خروجی مانند مرور وب استفاده می‌کند. نشانی دیروز و امروز جور نیستند.

RFC: Request for Comments: سندهای شماره‌داری که استانداردهای اینترنت را تعریف می‌کنند. RFC 7217 و RFC 8981 دو سندی‌اند که این نوع نشانی‌ها را توصیف می‌کنند.

گیر کار: پیشوند همچنان یک خانوار را گروه‌بندی می‌کند

شناسه‌های رابط تصادفی پنهان می‌کنند کدام دستگاه کدام است. پنهان نمی‌کنند کدام خانه. همهٔ دستگاه‌های شما همان پیشوند را شریک‌اند، و آن پیشوند اغلب برای روزها، هفته‌ها یا بیشتر، بسته به ارائه‌دهنده، همان می‌ماند.

2001:db8:4a1:7c00:3f2e:91b4:c07d:5a10   laptop, Monday
2001:db8:4a1:7c00:8a01:22cd:6b9e:0f3c   laptop, Tuesday (new temporary ID)
2001:db8:4a1:7c00:d470:5e12:a9b3:7c21   phone, Tuesday
        same prefix -> same household

پس ردیابی که فقط نیمهٔ اول یک نشانی IPv6 را نگه می‌دارد چیزی نزدیک به تصویر IPv4 می‌گیرد: یک خانوار، دستگاه‌های بسیار. خود شبکهٔ خانگی معمولاً بلوکی به نام /64 است (64 بیت اول؛ یک بیت یک 0 یا 1 است، و یک نشانی IPv6 دارای 128 تا از آن‌هاست)، و ارائه‌دهنده‌ها اغلب به یک خانه بلوک بزرگ‌تری، مانند یک /56، می‌دهند تا به چند شبکه تقسیمش کند. به همین دلیل سایت‌های دقیقی که بر اساس نشانی محدود یا شمارش می‌کنند 64 بیت اول را «یک شبکه» می‌دانند.

یک تصور نادرست رایج: «نشانی‌های موقت مرا غیرقابل ردیابی می‌کنند». جلوی دنبال‌کردن دستگاهتان در سراسر وب توسط نشانی را می‌گیرند. پیشوند همچنان به خانه‌تان اشاره می‌کند، و کوکی‌ها و انگشت‌نگاری‌ها دقیقاً مثل قبل کار می‌کنند.

برای سایت‌هایی که می‌سازید: اگر اصلاً نشانی‌ها را ذخیره می‌کنید، IPv6 را به پیشوندش (یا کمتر) کوتاه کنید و طبق یک برنامه حذفش کنید. یک نشانی IPv6 کامل به‌علاوهٔ یک زمان می‌تواند یک دستگاه را مشخص کند.

امتحان کنید از صفحه‌ای بازدید کنید که نشانی IP عمومی شما را نشان می‌دهد، مانند یکی که صفحه‌های راهنمای ارائه‌دهندهٔ اینترنتتان ارائه می‌دهند، یا در جزئیات Wi-Fi تلفنتان زیر IPv6 نگاه کنید. اگر یک نشانی بلند با دونقطه می‌بینید، روی IPv6 هستید. اگر دستگاهتان چند نشانی IPv6 فهرست می‌کند، احتمالاً یکی از آن‌ها نشانی موقت است (در برخی سیستم‌ها با برچسب «temporary»). فردا مقایسه‌اش کنید: نیمهٔ دوم ممکن است تغییر کند در حالی که نیمهٔ اول می‌ماند.

خلاصه

  • یک نشانی IPv6 یک پیشوند (شبکهٔ خانگی شما) و یک شناسهٔ رابط (یک دستگاه) دارد.
  • نشانی‌های EUI-64 قدیمی نشانی سخت‌افزار را در خود داشتند و یک دستگاه را همه‌جا دنبال می‌کردند.
  • نشانی‌های مات پایدار (RFC 7217) و موقت (RFC 8981) جلوی این را می‌گیرند.
  • پیشوند مشترک همچنان یک خانوار را گروه‌بندی می‌کند، اغلب برای مدتی طولانی.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.