سرفصل‌ها درس 97 از 156 · بسته‌ها، DNS و نشانی‌های IP
بسته‌ها، DNS و نشانی‌های IP

بسته‌ها، درگاه‌ها و لایه‌ها

چرا مهم است هر ابزار حریم خصوصی‌ای که در این مرحله با آن روبه‌رو می‌شوید (DNS رمزنگاری‌شده، VPNها، رله‌ها، Tor) با پنهان‌کردن یک لایه از ترافیک شما از یک طرف کار می‌کند. اگر بتوانید لایه‌ها را در ذهن مجسم کنید، می‌توانید در یک نگاه بگویید هر ابزاری واقعاً چه چیزی را، و از چه کسی، پنهان می‌کند.

به نیمهٔ عمیق دوره خوش آمدید. از اینجا به بعد، هر چیزی زیر صفحهٔ وب در دنیای تمرینی ما، watched، شبیه‌سازی‌شده است. یک صفحهٔ وب نمی‌تواند ترافیک شبکهٔ واقعی را ضبط کند، و هیچ چیزی دربارهٔ شما ثبت نمی‌شود. فقط به Python از مرحلهٔ 2 و کمی صبر با واژه‌های تازه نیاز دارید، که آن‌ها را در حین کار تعریف می‌کنیم.

نامه‌هایی درون پاکت‌ها

تصور کنید نامه‌ای را درون یک پاکت، درون یک پاکت بزرگ‌تر، درون یک بسته پست می‌کنید. هر پوشش برچسب خودش را دارد، که برای شخص متفاوتی است: پیک برچسب بسته را می‌خواند، اتاق پست ساختمان پاکت بعدی را می‌خواند، و فقط کسی که نامه برای اوست نامه را می‌خواند.

ترافیک اینترنت هم همین‌طور کار می‌کند. پیام شما به تکه‌های کوچک تقسیم می‌شود، و هر تکه در چند لایه پیچیده می‌شود، هر کدام با برچسب خودش.

بسته (packet): یک تکهٔ کوچک داده که در یک شبکه سفر می‌کند، با برچسب‌هایی (که سرآیند نامیده می‌شوند) که می‌گویند از کجا می‌آید و به کجا می‌رود. یک صفحهٔ وب معمولاً به شکل بسته‌های بسیار می‌رسد.

پروتکل (protocol): مجموعه‌ای توافق‌شده از قواعد برای گفت‌وگو، مثل قالب یک نشانی روی پاکت. IP، TCP، UDP، TLS و HTTP همه پروتکل‌اند.

لایه‌ها، از بیرون به درون

  1. IP (برچسب بسته). پروتکل اینترنت یک نشانی مبدأ و یک نشانی مقصد حمل می‌کند، تا هر روتر (جعبه‌ای که بسته‌ها را از یک شبکه به بعدی رد می‌کند، مثل یک ادارهٔ مرتب‌سازی) در راه بداند بسته را به کجا رد کند.
  2. TCP یا UDP (شمارهٔ واحد). یک نشانی بسته را به یک رایانه می‌رساند؛ یک شمارهٔ درگاه (port) می‌گوید کدام برنامه روی آن رایانه باید آن را دریافت کند. TCP بررسی‌های تحویل اضافه می‌کند و تکه‌ها را دوباره به ترتیب می‌چیند؛ UDP سریع‌تر و ساده‌تر است، بدون هیچ تضمینی.
  3. TLS (پاکت مهر و موم‌شده). رمزنگاری درس 81 و درس 82. هر چیزی درون آن برای هر کسی در مسیر ناخواناست.
  4. HTTP (نامه). درخواست واقعی: «GET /p/tent»، با کوکی‌ها، سرآیندها و دادهٔ فرم.

نشانی IP: عددی که اتصال یک دستگاه به اینترنت را مشخص می‌کند، مانند 203.0.113.7. مثل یک نشانی پستی برای بسته‌ها کار می‌کند. نشانی‌های این دوره از بازه‌هایی می‌آیند که برای مثال رزرو شده‌اند، پس هیچ‌کدام مال یک آدم واقعی نیست.

درگاه (port): عددی از 0 تا 65535 که یک برنامه را روی یک رایانه انتخاب می‌کند. سرورهای وب روی درگاه 443 برای HTTPS (و 80 برای HTTP ساده) گوش می‌دهند. DNS، از درس بعد، معمولاً از درگاه 53 استفاده می‌کند.

یک بسته از بازدید https://shopa.example/p/tent تقریباً این شکلی است:

IP    from 203.0.113.7  to 198.51.100.20      (visible to every router)
 TCP  from port 51432   to port 443           (visible: "this is HTTPS")
  TLS  [encrypted bytes]                       (sealed)
   HTTP GET /p/tent, Cookie: sid=...           (only the server can read this)

نسخهٔ تازه‌تری از HTTP، یعنی HTTP/3، به‌جای TCP از پروتکلی به نام QUIC استفاده می‌کند که روی UDP اجرا می‌شود و رمزنگاری را در خود دارد. تصویر پاکت همچنان برقرار است: نشانی‌ها بیرون، محتوای مهر و موم‌شده درون.

چه کسی کدام لایه را می‌بیند

چه کسی آن را حمل می‌کندچه چیزی را می‌تواند بخواند
Wi-Fi شما (خانه، کافه، دفتر)نشانی‌های IP، درگاه‌ها، اندازه‌ها، زمان‌بندی، و نام سایت که هنگام راه‌اندازی رمزنگاری (همان «دست‌دهی») فرستاده می‌شود، مگر آنکه از Encrypted Client Hello درس 82 استفاده شود
ارائه‌دهندهٔ اینترنت شما و هر شبکه‌ای در راههمان: برچسب‌های بیرونی، هرگز محتوای مهر و موم‌شده
سرور وب‌سایتهمه‌چیز، وقتی پاکت را باز کند: نشانی IP شما، صفحه‌ای که خواستید، کوکی‌هایتان

توجه کنید سرور همیشه نشانی IP شما را می‌بیند. ناچار است: به جایی برای فرستادن پاسخ نیاز دارد. همین یک واقعیت نیمی از این ماژول را پیش می‌برد.

یک تصور نادرست رایج: «HTTPS همه‌چیز دربارهٔ مرور مرا پنهان می‌کند». نامه را مهر و موم می‌کند، اما برچسب بسته، شمارهٔ واحد، اندازه و زمان پست‌کردن همه دیده‌شدنی می‌مانند. هر ابزار در این مرحله یکی از آن برچسب‌های بیرونی را جابه‌جا یا پنهان می‌کند.

امتحان کنید ابزارهای توسعه‌دهندهٔ مرورگرتان را باز کنید (F12، یا Cmd+Option+I در Mac)، به زبانهٔ Network بروید و صفحه‌ای را دوباره بارگذاری کنید. در Chrome یا Edge، روی سرستون‌ها راست‌کلیک کنید و Protocol و Remote Address را روشن کنید. ورودی‌هایی مانند h2 یا h3 (HTTP/2 یا HTTP/3) و یک نشانی IP با :443 در انتهایش خواهید دید: نشانی و درگاه سرور، دقیقاً برچسب‌های بیرونی این درس.

خلاصه

  • ترافیک به شکل بسته‌هایی سفر می‌کند که در لایه‌ها پیچیده شده‌اند: IP، سپس TCP یا UDP، سپس TLS، سپس HTTP.
  • نشانی‌های IP و درگاه‌ها برچسب‌های بیرونی‌اند که هر کسی در مسیر می‌تواند بخواند.
  • TLS درخواست HTTP را مهر و موم می‌کند تا فقط سرور بتواند آن را بخواند.
  • سرور همیشه نشانی IP شما را می‌بیند، چون باید به آن پاسخ دهد.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.