سرفصل‌ها درس 25 از 156 · پیکسل‌ها، بیکن‌ها، برنامه‌ها و وب نامرئی
پیکسل‌ها، بیکن‌ها، برنامه‌ها و وب نامرئی

برنامه‌ها و دستگاه‌ها

چرا مهم است بخش زیادی از ردیابی اکنون بیرون از مرورگر، در برنامه‌های تلفن و تلویزیون‌های هوشمند، رخ می‌دهد. محافظت‌های مرورگرتان به آنجا نمی‌رسند، اما چند تنظیم در تلفن و تلویزیونتان می‌رسند.

نشان خود دستگاه

در وب، ردیاب‌ها باید با کوکی‌ها شناسه اختراع می‌کردند. تلفن‌ها با یکی آماده ساخته شدند: یک شناسهٔ تبلیغاتی تکی که هر برنامه‌ای می‌تواند آن را بخواهد. مثل نشانی است که به کتتان دوخته شده و هر مغازه‌ای می‌تواند آن را بخواند.

شناسهٔ تبلیغاتی موبایل: یک شناسهٔ تصادفی که تلفنتان برای تبلیغات به برنامه‌ها می‌دهد. در iPhone آن را IDFA می‌نامند؛ در Android، شناسهٔ تبلیغاتی (advertising ID). چون همهٔ برنامه‌ها همان یکی را می‌بینند، فعالیت شما را میان برنامه‌ها به هم پیوند می‌دهد.

سازندگان تلفن چه تغییری دادند (بررسی‌شده در اکتبر 2026)

  • iPhone: از 2021، App Tracking Transparency یک برنامه را ملزم می‌کند پیش از استفاده از IDFA برای ردیابی بپرسد «Allow this app to track your activity?». اگر نه بگویید، برنامه یک شناسهٔ تمام‌صفر می‌گیرد. قواعد اپل همچنین برنامه‌ها را از انگشت‌نگاری دستگاه به‌جای آن منع می‌کند.
  • Android: می‌توانید شناسهٔ تبلیغاتی را بازنشانی کنید، و در Android 12 و بعد از آن حذفش کنید. پس از حذف، برنامه‌هایی که آن را می‌خواهند رشته‌ای از صفرها دریافت می‌کنند.

SDKها: شرکت‌هایی درون برنامه

SDK (کیت توسعهٔ نرم‌افزار): کدی آماده از شرکت دیگری که یک توسعه‌دهندهٔ برنامه به برنامه‌اش اضافه می‌کند، برای آگهی، تحلیل، گزارش خرابی یا ورود. نسخهٔ برنامه‌ای یک اسکریپت شخص ثالث است.

یک برنامهٔ آب‌وهوا را از یک شرکت نصب کردید، اما ممکن است SDKهایی از چند شرکت دیگر در بر داشته باشد. هر SDK با اجازه‌های برنامه اجرا می‌شود. اگر به برنامه اجازهٔ مکانتان را دادید، SDKهایش هم ممکن است بتوانند آن را بخوانند. به همین دلیل برچسب حریم خصوصی یک برنامه در فروشگاه برنامه می‌تواند نوع‌هایی از داده را فهرست کند که برای یک برنامهٔ آب‌وهوا انتظارش را ندارید.

برخی SDKها وقتی شناسهٔ تبلیغاتی صفر شده می‌کوشند یک انگشت‌نگاری دستگاه بسازند. این قواعد بستر را می‌شکند، اما یکی از دلایلی است که اجازه‌ها مهم‌اند: یک برنامه فقط می‌تواند چیزی را به اشتراک بگذارد که بتواند بخواند.

تلویزیون‌های هوشمندی که صفحه را می‌شناسند

ACR (تشخیص خودکار محتوا): قابلیتی از تلویزیون که نمونه‌های کوچکی از آنچه روی صفحه است یا پخش می‌شود برمی‌دارد، و آن‌ها را با یک پایگاه داده تطبیق می‌دهد تا بفهمد چه تماشا می‌کنید.

چون به خود تصویر نگاه می‌کند، ACR می‌تواند برنامه‌ها را از هر منبعی بشناسد: یک برنامهٔ پخش آنلاین، تلویزیون زنده، یا دستگاهی که به درگاه HDMI وصل شده. آن تاریخچهٔ تماشا می‌تواند برای تبلیغات به کار رود. بیشتر تلویزیون‌ها اجازه می‌دهند آن را در تنظیمات حریم خصوصی یا «viewing information» خاموش کنید، اما نام بسته به برند فرق می‌کند و اغلب پنهان است.

امتحان کنید در iPhone، Settings را باز کنید، سپس Privacy & Security، سپس Tracking، و بررسی کنید کدام برنامه‌ها مجازند. در Android، در Settings دنبال Privacy، سپس Ads بگردید (مسیر بسته به سازندهٔ تلفن فرق می‌کند)، جایی که می‌توانید شناسهٔ تبلیغاتی را حذف کنید (بررسی‌شده در اکتبر 2026). در تلویزیونتان، تنظیماتش را برای «viewing»، «ACR» یا «interactivity» جست‌وجو کنید.

یک تصور نادرست رایج

«مرورگرم ردیاب‌ها را مسدود می‌کند، پس پوشش داده شده‌ام.» محافظت‌های مرورگر در مرورگر متوقف می‌شوند. برنامه‌ها و تلویزیون‌ها برنامه‌های جداگانه‌ای با قواعد خودشان هستند، پس به تنظیمات خودشان نیاز دارند.

خلاصه

  • تلفن‌ها به برنامه‌ها یک شناسهٔ تبلیغاتی مشترک می‌دهند که فعالیت را میان برنامه‌ها پیوند می‌دهد.
  • برنامه‌های iPhone باید پیش از ردیابی بپرسند؛ Android 12 و بعد از آن اجازه می‌دهد شناسه را حذف کنید (بررسی‌شده در اکتبر 2026).
  • SDKهای درون برنامه‌ها اجازه‌های برنامه را شریک‌اند، پس مراقب باشید کدام اجازه‌ها را می‌دهید.
  • تلویزیون‌های هوشمند می‌توانند بشناسند چه روی صفحه است (ACR)؛ آن را در تنظیمات تلویزیون خاموش کنید.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.