آنچه نگه میدارید را ایمن نگه دارید
چرا مهم است حتی یک سایت دقیق مقداری داده نگه میدارد: یک ایمیل برای ورود، یک گذرواژه، شاید یک نشانی برای تحویل. پایگاههای داده کپی میشوند، پشتیبانها گم میشوند، لپتاپها دزدیده میشوند. اگر خوب انجام شود، یک نسخهٔ دزدیدهشده از پایگاه دادهٔ شما تقریباً هیچ چیزی به دزد نمیگوید. این درس دو ابزار اصلی را پوشش میدهد: هشکردن گذرواژه و رمزنگاری فیلدها در حالت سکون.
گذرواژهها: هرگز ذخیرهشان نکنید، یک اثر انگشت کند ذخیره کنید
یک مخلوطکن را در نظر بگیرید. یک توتفرنگی بیندازید و یک اسموتی میگیرید؛ نمیتوانید توتفرنگی را پس بگیرید. برای بررسی یک گذرواژه، تلاش را به همان شکل مخلوط میکنید و میبینید آیا اسموتی جور است. هرگز به اصل نیاز ندارید.
هش گذرواژه (password hash): یک اثر انگشت یکطرفه از یک گذرواژه، ساختهشده با تابعی که عمداً کند است و از یک نمک استفاده میکند، تا حدسزدن از روی هشهای دزدیدهشده بسیار پرهزینه باشد.
نمک (salt): بایتهای تصادفی که کنار هر هش ذخیره و پیش از هشکردن آمیخته میشوند، تا دو نفر با همان گذرواژه هشهای متفاوتی بگیرند و فهرستهای حدس از پیش محاسبهشده بیفایده باشند.
چرا کند؟ یک هش سریع مانند SHA-256 ساده را میتوان میلیاردها بار در ثانیه امتحان کرد، پس گذرواژههای کوتاه سریع میافتند. هشهای گذرواژه طوری تنظیم میشوند که هر کدام کسر قابل توجهی از یک ثانیه طول بکشد. این برای یک ورود هیچ است و برای کسی که یک میلیارد حدس را امتحان میکند هزینهای عظیم. انتخابهای پرکاربرد Argon2id (نخستین توصیه در راهنمای ذخیرهٔ گذرواژهٔ OWASP)، scrypt، bcrypt و PBKDF2 هستند (بررسیشده در اکتبر 2026).
# Teaching code. In a real app, use your framework's password functions.
import hashlib, hmac, os
ROUNDS = 600_000 # PBKDF2-HMAC-SHA256 setting suggested by OWASP (checked October 2026)
def hash_password(password):
salt = os.urandom(16)
key = hashlib.pbkdf2_hmac("sha256", password.encode(), salt, ROUNDS)
return salt.hex() + "$" + key.hex()
def check_password(password, stored):
salt_hex, key_hex = stored.split("$")
key = hashlib.pbkdf2_hmac("sha256", password.encode(), bytes.fromhex(salt_hex), ROUNDS)
return hmac.compare_digest(key.hex(), key_hex) # compare without leaking timingدر Django این را خودتان نمینویسید: user.set_password() و check_password() از قبل بهطور پیشفرض از PBKDF2 استفاده میکنند، و Django میتواند در تنظیمات به Argon2 یا scrypt تغییر کند (بررسیشده در اکتبر 2026).
یک تصور نادرست رایج: «ما گذرواژههایمان را رمزنگاری میکنیم». رمزنگاری را هر کسی که کلید را دارد میتواند باز کند، پس یک کلید دزدیدهشده هر گذرواژهای را فاش میکند. گذرواژهها باید هش شوند، هرگز رمزنگاری نشوند.
فیلدهای دیگر: در حالت سکون رمزنگاری کنید، کلید را جای دیگری نگه دارید
یک نشانی ایمیل باید دوباره خوانا باشد (برای فرستادن یک رسید)، پس یک هش یکطرفه کار نمیکند. اینجا رمزنگاری میکنید: مقدار را با یک کلید قفل میکنید، و فقط وقتی برنامه لازمش دارد بازش میکنید.
رمزنگاری در حالت سکون (encryption at rest): ذخیرهٔ داده در پایگاه داده یا روی دیسک به شکل قفلشده، تا یک نسخه از فایلها بدون کلید ناخوانا باشد.
- کلید را بیرون از پایگاه داده نگه دارید، برای مثال در یک متغیر محیطی یا یک سرویس کلید. کلیدی که در همان پشتیبانِ داده ذخیره شده از هیچ چیز محافظت نمیکند.
- از یک کتابخانهٔ سنجیدهشده استفاده کنید، هرگز رمزنگاری خانگی. در Python،
Fernetاز بستهٔcryptographyانتخابی ساده و ایمن است. - جستوجوی چیزها. رمزنگاری خوب هر بار نتیجهٔ متفاوتی میدهد، حتی برای همان ایمیل، پس نمیتوانید آن را جستوجو کنید. یک هش کلیددار کنارش ذخیره کنید، یک HMAC (هشی آمیخته با یک کلید مخفی)، و بر اساس آن جستوجو کنید. بدون کلید، HMAC را نمیتوان مثل یک هش ساده با جستوجوی فراگیر شکست.
# Concept sketch (needs: pip install cryptography)
from cryptography.fernet import Fernet
import hmac, hashlib
box = Fernet(ENCRYPTION_KEY) # key from the environment
email_enc = box.encrypt(email.encode()) # stored, readable only with the key
email_lookup = hmac.new(LOOKUP_KEY, email.strip().lower().encode(), hashlib.sha256).hexdigest()فهرست انتظار مرورگر floati.life همینطور کار میکند: ایمیل رمزنگاریشده ذخیره میشود، تکراریها با یک HMAC کلیددار از نشانی پیدا میشوند، و فقط یک هش از نشانی IP برای محدودسازی نرخ نگه داشته میشود. قابلیت «ذخیره در همهٔ دستگاهها» در Learn جلوتر میرود و اصلاً ایمیل را ذخیره نمیکند، فقط یک اثر انگشت کلیددار، با پیشرفت رمزنگاریشده (بررسیشده در اکتبر 2026).
از چه محافظت میکند، و از چه نه
رمزنگاری در حالت سکون در برابر یک پشتیبان دزدیدهشده، یک پایگاه دادهٔ کپیشده یا یک دیسک گمشده محافظت میکند. در برابر مهاجمی که کد را درون برنامهٔ شما اجرا میکند محافظت نمیکند، چون برنامهتان کلید را دارد. به همین دلیل کمتر جمعکردن (درس 76) و بهموقع حذفکردن (درس بعد) همچنان از همه مهمترند.
در زبانهای دیگر
// JavaScript (Node): password hashing with built-in scrypt
const salt = crypto.randomBytes(16);
const key = crypto.scryptSync(password, salt, 64);// Go
hash, _ := bcrypt.GenerateFromPassword([]byte(password), bcrypt.DefaultCost)// PHP (Argon2id where available)
$hash = password_hash($password, PASSWORD_ARGON2ID);
$ok = password_verify($attempt, $hash);// C# (ASP.NET Core Identity)
var hash = new PasswordHasher<User>().HashPassword(user, password);خلاصه
- گذرواژهها را با یک تابع کند و نمکدار (Argon2id، scrypt، bcrypt یا PBKDF2) هش کنید؛ هرگز رمزنگاریشان نکنید.
- فیلدهایی را که باید دوباره بخوانید رمزنگاری کنید، کلید را بیرون از پایگاه داده نگه دارید، و آنها را با یک HMAC کلیددار جستوجو کنید.
- رمزنگاری در حالت سکون جلوی نسخههای دزدیدهشده را میگیرد، نه مهاجمی درون برنامهٔ در حال اجرای شما.
مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید
این تمرین بهزودی باز میشود
درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و میتوانید همین الان این درس را بخوانید.
این مرورگر کوکیهای learn.floati.life را مسدود میکند، پس درسهایی که اینجا تمام کردید نمیتوانند به ترتیب باز شوند. کوکیها را برای این سایت مجاز کنید و صفحه را دوباره بارگذاری کنید.