سرفصل‌ها درس 64 از 156 · سیاست امنیت محتوا و قاب‌گذاری
سیاست امنیت محتوا و قاب‌گذاری

CSP چیست

چرا مهم است در ماژول 10 دیدید چطور یک نظر فرارنشده (unescaped) می‌تواند اسکریپت یک مهاجم را روی صفحه‌ای بگذارد. فرار دادن (escaping) نخستین خط دفاع است، اما یک جای جاافتاده کافی است. سیاست امنیت محتوا خط دوم است: حتی اگر یک اسکریپت به درون HTML شما بلغزد، مرورگر از اجرای آن خودداری می‌کند. برای بازدیدکنندگان، یعنی احتمال اینکه یک باگ در سایت شما به جلسهٔ دزدیده‌شده یا داده‌های فرستاده‌شده به جای دیگری برایشان تبدیل شود بسیار کمتر است.

فهرست مهمانان را دم در یک مهمانی تصور کنید. میزبان می‌نویسد چه کسی می‌تواند وارد شود. کارکنان در اهمیتی نمی‌دهند یک غریبه چقدر قانع‌کننده به نظر می‌رسد: نامی در فهرست نیست، ورودی نیست. یک سیاست امنیت محتوا فهرست مهمانان هر چیزی است که یک صفحه بارگذاری و اجرا می‌کند.

سیاست امنیت محتوا (CSP): یک سرآیند پاسخ، Content-Security-Policy، که در آن یک سایت به مرورگر می‌گوید اسکریپت‌ها، سبک‌ها، تصاویر، قاب‌ها و منابع دیگر از کجا می‌توانند بیایند. مرورگر هر چیزی را که در فهرست نیست مسدود می‌کند و پیامی در کنسول DevTools ثبت می‌کند.

یک سیاست چطور ساخته می‌شود

یک سیاست فهرستی از رهنمودها (directives) است که با نقطه‌ویرگول جدا شده‌اند. هر رهنمود یک نام است و پس از آن منبع‌هایش (sources)، که با فاصله جدا شده‌اند.

Content-Security-Policy: default-src 'self'; img-src 'self' https://img.example; object-src 'none'

رهنمود (directive): یک قاعده برای یک نوع منبع، مانند script-src (اسکریپت‌ها)، style-src (برگه‌های سبک)، img-src (تصاویر)، font-src، connect-src (fetch و درخواست‌های مشابه از اسکریپت‌ها)، frame-src (iframeهای درون صفحهٔ شما) و object-src (افزونه‌های قدیمی).

منبع (source): یک ورودی در یک رهنمود. 'self' یعنی مبدأ خود شما (همان طرح و میزبان). https://cdn.example یعنی همان یک میزبان. *.cdn.example یعنی زیردامنه‌هایش. https: یعنی هر نشانی HTTPS. * یعنی تقریباً هر چیزی. 'none' یعنی اصلاً هیچ چیز. کلیدواژه‌هایی مانند 'self' باید تک‌نقل‌قول‌هایشان را نگه دارند؛ نام میزبان‌ها نباید آن‌ها را داشته باشند.

قاعدهٔ جایگزین

default-src فهرست مهمانانی است که برای هر رهنمود دریافتی (fetch directive) که ننوشتید به کار می‌رود. در سرآیند بالا، اسکریپت‌ها و سبک‌ها به 'self' برمی‌گردند، در حالی که تصاویر فهرست خودشان را می‌گیرند. سه رهنمود مهم هرگز به آن برنمی‌گردند: frame-ancestors (چه کسی می‌تواند صفحهٔ شما را در قاب بگذارد، درس 68)، base-uri (یک تگ <base> به کجا می‌تواند اشاره کند) و form-action (فرم‌ها به کجا می‌توانند ارسال شوند). اگر کنارشان بگذارید، به‌سادگی محدود نمی‌شوند.

کد درون‌خطی (inline) موضوع بزرگ است. بدون کمک، سیاستی با script-src 'self' هر <script>...</script> نوشته‌شده در صفحه و هر ویژگی به سبک onclick= را مسدود می‌کند. این دقیقاً همان چیزی است که در برابر تزریق می‌خواهید، و به همین دلیل سایت‌ها به راهی برای مجازکردن اسکریپت‌های درون‌خطی خودشان نیاز دارند (درس 66).

خواندن یک سرآیند واقعی: سرآیند همین سایت

این بخش اسکریپت سیاستی است که learn.floati.life می‌فرستد (بررسی‌شده در اکتبر 2026)، کوتاه‌شده:

default-src 'self'; base-uri 'self'; object-src 'none';
script-src 'self' 'nonce-RANDOM' 'unsafe-inline' 'unsafe-eval' 'wasm-unsafe-eval'
           https://cdnjs.cloudflare.com https://unpkg.com https://esm.run https://cdn.jsdelivr.net blob:
  • default-src 'self': هر چیزی که فهرست نشده فقط از همین سایت بارگذاری می‌شود.
  • object-src 'none' و base-uri 'self': بدون افزونه، و یک تگ <base> تزریق‌شده نمی‌تواند بی‌صدا پیوندهای نسبی را تغییرمسیر دهد.
  • 'nonce-RANDOM': یک مقدار تصادفی تازه در هر بارگذاری صفحه. فقط اسکریپت‌های درون‌خطی‌ای که آن را دارند می‌توانند اجرا شوند.
  • 'unsafe-inline': نگران‌کننده به نظر می‌رسد، اما مرورگرهایی که nonceها را می‌فهمند وقتی یک nonce فهرست شده آن را نادیده می‌گیرند. فقط برای مرورگرهای خیلی قدیمی نگه داشته شده است.
  • 'unsafe-eval': یک بده‌بستان صادقانه. Python درون مرورگر و هوش مصنوعی روی دستگاه به آن نیاز دارند، پس سایت آن خطر را می‌پذیرد و دلیلش را مستند می‌کند.
  • فهرست کوتاهی از میزبان‌های اسکریپت نام‌دار، به‌جای https: یا *. حتی یک میزبان نام‌دار فقط به اندازهٔ چیزی که ارائه می‌دهد ایمن است: یک CDN عمومی بسته مانند unpkg.com هر بسته‌ای را که هر کسی منتشر کرده ارائه می‌دهد، پس مجازکردنش به مهاجمی که می‌تواند یک تگ تزریق کند اجازه می‌دهد اسکریپت منتشرشدهٔ خودش را بارگذاری کند. یک سیاست سخت‌گیرانه‌تر آن فایل‌ها را با هش یا 'strict-dynamic' سنجاق می‌کند، یا آن‌ها را از همین سایت ارائه می‌دهد. دانستن اینکه سیاست خودتان کجا ضعیف است بخشی از خواندن صادقانهٔ آن است.

خواندن سیاست‌ها به این شکل، خط به خط، با پرسیدن «این چه چیزی را راه می‌دهد، و چرا؟»، مهارتی است که این ماژول می‌سازد.

یک تصور نادرست رایج: «با CSP نیازی به فرار دادن ندارم». CSP کمربند ایمنی است، نه ترمز. سیاستی با یک شکاف، یا صفحه‌ای که 'unsafe-inline' را بدون nonce مجاز می‌داند، همچنان کد تزریق‌شده را اجرا می‌کند. اول فرار دهید، سپس CSP اضافه کنید.

امتحان کنید DevTools را روی هر سایتی باز کنید، به زبانهٔ Network بروید، دوباره بارگذاری کنید، روی اولین درخواست (سند) کلیک کنید و زیر Response Headers دنبال content-security-policy بگردید. بسیاری از سایت‌های بزرگ یکی می‌فرستند؛ بسیاری از سایت‌های کوچک هیچ. سپس Console را باز کنید: منابع مسدودشده آنجا به شکل پیام‌های CSP ظاهر می‌شوند.

خلاصه

  • CSP یک سرآیند فهرست مهمانان است: مرورگر منابع و کد درون‌خطی‌ای را که سیاست مجاز نمی‌داند رد می‌کند.
  • رهنمودها نوع‌های منبع را پوشش می‌دهند؛ default-src جای رهنمودهای دریافتی غایب را می‌گیرد، اما frame-ancestors، base-uri و form-action هرگز به آن برنمی‌گردند.
  • مسدودکردن اسکریپت‌های درون‌خطی قلب CSP در برابر تزریق است؛ nonceها به اسکریپت‌های درون‌خطی خودتان اجازهٔ عبور می‌دهند.
  • CSP پشتیبان فرار دادن است؛ جایگزین آن نیست.

مشکلی در این درس دیدید؟ گزارشش کنید · دربارهٔ این درس بپرسید

این تمرین به‌زودی باز می‌شود

درس پیش از آن را تمام کنید تا این یکی باز شود. کل دوره رایگان است، حساب کاربری لازم نیست، و می‌توانید همین الان این درس را بخوانید.